Tanden poetsen? Mama
Troosten? Mama
In bed gelegd worden? Mama

En papa wordt weggeduwd. Herkenbaar?

Dit voelt als afwijzing. Maar het is het tegenovergestelde. Jonge kinderen zijn van nature gericht op overleven.
Klinkt groot, maar zo werkt het brein van een baby of peuter echt. Ze zijn volledig afhankelijk van hun omgeving en zoeken instinctief de persoon op die het meest voor hen zorgt. Niet omdat die ouder leuker is. Maar omdat die persoon het meest vertrouwd voelt het meest veilig.

Dat is de primaire verzorger. En in veel gezinnen is dat (nog steeds) mama. In gezinnen waar papa de meeste verzorging doet, zie je dit precies andersom.

Maar hier komt het mooie deel:

Als je kind jou wegduwt, zegt het eigenlijk: bij jou voel ik me veilig genoeg om eerlijk te zijn.
Dat is veilige hechting. Je kind weet dat jij er toch bent. Dat je niet boos wordt. Dat het oké is. En juist daarom dürft hij of zij te protesteren.
En weet dit: de band die jij als papa (of als niet-primaire verzorger) met je kind opbouwt, is uniek. Anders dan de band met mama. Niet minder. Gewoon anders. Met jullie eigen rituelen, grapjes en momenten.
Die band ontstaat niet op bedtijd als je kind moe en overprikkeld is. Die ontstaat overdag. Bij het spelen, troosten, buiten zijn, samen niks doen.

Wat helpt:

• Begin niet op het moeilijkste moment. Oefen verbinding op rustige momenten, niet alleen als je kind al op is.
• Laat papa ook overdag troosten. Niet alleen's avonds als alles al spannend is.
• Werk met vaste rollen.
  Maandag: papa doet pyjama en boekje, mama legt in bed. Of om en om. Zo weet je kind vooraf wat er komt.
  Maak het eventueel visueel met een schema met kleuren: papa is bijvoorbeeld paars en mama rood.
• Blijf rustig bij protest
  Niet meteén wisselen. Zo leert je kind dat het ook bij papa veilig is
• Geef het tijd
  De band groeit. Langzaam maar zeker worden jullie elkaars persoon voor heel andere dingen

Laat (andere) papa(‘s) dit lezen!