Mama doet het en er is niks aan de hand. Frustrerend voor papa én voor mama.
Maar er zit een logische verklaring achter:
De primaire verzorger voelt het veiligst.

Onderzoek laat zien dat kinderen bij stress of spanninghet vaakst toenadering zoeken tot de primaire verzorger, ongeacht hoe veilig de hechting met de andere ouder is. En bedtijd is spannend: je kind moet de ouder loslaten. Voor die regulatie zoekt een kind de persoon die het meest vertrouwd voelt. Dat is vaak mama, omdat zij in veel gezinnen nog steeds de primaire verzorger is. Is papa dat? Dan zie je het precies andersom.
Dit zegt niets over de band met de andere ouder. Het zegt iets over wie het kind het meeste ziet bij spannende momenten.

Wat kun je doen?

Baby's
De basis begint overdag. Laat de andere ouder meer kleine zorgtaken oppakken, zoals een verschoning, samen spelen, een flesje geven. Zo bouwt je kind ook buiten bedtijd vertrouwen op met die ouder. Daarna kun je het inslapritueel samen doen: begin samen, en laat de andere ouder stap voor stap meer overnemen. Als die basis er is, helpt het soms om de voorkeurouder even uit het zicht te houden. Baby's voelen namelijk feilloos aan wanneer mama (of papa) in de buurt is.

Peuters en kleuters
Maak een visueel schema met twee kleuren. Bijvoorbeeld blauw voor mama en oranje voor papa. Je kind ziet zo vooraf wie er aan de beurt is. Voorspelbaarheid helpt: als een kind weet wat er komt, voelt de situatie minder onzeker aan, en ontspanning is precies wat nodig is om in slaap te kunnen vallen. Geef de niet-voorkeurouder ook zijn eigen vaste ritueel: een speciaal liedje, een grappige manier van instoppen, een verzonnen verhaaltje. lets wat alleen van hem is.

De voorkeur verschuift vanzelf naarmate je kind ouder wordt en begrijpt dat de andere ouder ook altijd terugkomt. Geef het tijd en geef papa de ruimte om zijn eigen band op te bouwen.